تصمیمهای ضعیف همیشه حاصل قضاوت نادرست افراد نیستند. ساختارها، اطلاعات، انگیزهها و شیوه سازماندهی تصمیمها میتوانند پیش از انتخاب فرد، کیفیت تصمیم را شکل دهند.
هرچه نقش هوش مصنوعی در تحلیل و پیشبینی پررنگتر میشود، پرسش مسئولیت نیز اهمیتی تازه پیدا میکند. آیا میتوان تصمیم را به ماشین سپرد، بیآنکه مسئولیت آن را واگذار کرد؟ این جستار به بررسی مرز میان محاسبه، قضاوت و پاسخگویی در سازمانهای معاصر میپردازد.
سازمانها امروز بیش از هر زمان دیگری به داده، ابزارهای تحلیلی و هوش مصنوعی دسترسی دارند؛ اما شکستهای راهبردی همچنان تکرار میشوند. مسئله، کمبود اطلاعات نیست؛ مسئله کیفیت قضاوت است.